‘Zijn dat tarotkaarten?’

Vanachter onze tafel zie ik een man lopen die me sterk aan mijn drie jaar geleden overleden vader doet denken. Klein van stuk, tenger, lichtgrijsbruin haar dat zijn eigen gang gaat. Hij is gericht en schijnbaar onverstoorbaar bezig met het regelen van dingen die geregeld moeten worden voor de najaarsbijeenkomst van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob in de ECI Cultuurfabriek in Roermond. Pieter-Bas en ik staan met Het Schildpad op de informatiemarkt en hebben onze tafel herfstig ingericht.

’Zijn dat tarotkaarten?’, vraagt de man die op mijn vader lijkt. Geamuseerd en een beetje verbaasd kijk ik hem aan en antwoord dat het iets anders is. De kaartenset* is ook nieuw voor mij. We hebben hem pas een week in huis en gelijk mee naar deze dag. Op elke kaart staat een tekst waar je even bij stil kunt staan, over kunt nadenken en iets bij kunt voelen. Ik heb de kaarten uitgespreid op onze tafel en er een uitnodiging bij geschreven: ’sta even stil en trek een kaart, lees, laat even op je inwerken en vertel …’

Het lijkt wel magie. De meeste mensen die er de tijd voor nemen trekken de voor hen juiste kaart, die echt iets raakt. En wat er geraakt wordt is voor ieder anders. De kaarten openen de deur naar prachtige ontmoetingen en open gesprekken.

Jean (niet zijn echte naam) trekt ook een kaart, maar heeft niet zoveel met de tekst ’Geen gerecht is zo lekker als dat in je verbeelding.’ Met verbeelding over eten is hij niet zo bezig. Maar er schuilt een wat diepere betekenis achter deze kaart. Als we op pelgrimstocht gaan, maken we ons immers een voorstelling van hoe het zal zijn. Soms draven we daar wat in door en valt de werkelijkheid tegen. Andersom kan ook. Dat we bang zijn voor wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Eenmaal onderweg blijkt het misschien best wel mee te vallen.

Jean vertelt me dat hij op pelgrimstocht is gegaan met zijn heimwee, om te onderzoeken of hij daar beter mee om zou kunnen gaan. Ik vraag hem naar die heimwee en dat raakt hem zichtbaar. Het is zijn familie, zijn familie is zijn alles. Met vochtige ogen beschrijft Jean hoe zijn moeder hem vroeger, met zijn jongste zusje op haar arm, uitzwaaide als hij doordeweeks naar een school in een andere stad ging. Hij kwam alleen in de weekenden thuis. Heel even is hij weer daar, bij zijn heimwee naar thuis.

Dan blijkt hoe bijzonder het is dat hij hier vandaag kan zijn. Jean vertelt me dat hij sinds korte tijd 24/7 mantelzorger is voor zijn vrouw. Ik zie zijn tranen en val even stil. Ik laat de zwaarte van wat dit voor hem betekent op me inwerken en zeg tegen hem ‘wat ontzettend goed dat je hier vandaag bent.’ Daar is hij weer stil van. We praten nog verder en dan bedankt hij me voor het fijne gesprek. Hij zegt tegen me dat ik dit mooi doe. We geven elkaar een stevige knuffel en hij gaat weer, dingen regelen.

Een paar minuten daarna komt hij weer terug en laat een bericht op zijn telefoon aan me zien, dat hij net na ons gesprek ontving. Een warm bericht van zijn zoon, die vandaag de mantelzorgtaak even van de schouders van zijn vader overneemt. Hij geeft zijn vader een liefdevol zetje om hier vandaag helemaal te kunnen zijn. Hij stelt hem gerust door te zeggen dat alles thuis in orde is en moedigt zijn vader aan om vooral te genieten. Wauw. Nu ik het opschrijf krijg ik weer kippenvel. Wat een ontmoeting, voor ons allebei.

Later komt Jean nog een keer langs, drukt een beschilderd steentje in mijn handen en zegt: ’omdat ik je een echte kei vind’. Wat ontzettend lief. Ík heb tranen in mijn ogen, van ontroering over wat ik bij Jean zie gebeuren. En omdat hij zo op mijn vader lijkt, is het net of ik deze lieve woorden ook van mijn vader hoor. Dat raakt me recht in mijn hart.

Dit is wat ik zo oneindig mooi vind aan pelgrimeren: de pure ontmoetingen met mensen, van hart tot hart en ziel tot ziel. Daarvoor hoef je niet te reizen of lang te lopen of te fietsen, ontmoeten kan altijd en overal, als je maar even vertraagt en er de tijd voor neemt.

---