In een poging om hun vriendschap nieuw leven in te blazen maken vroegere studievrienden Lluis en Chris een wandeltocht van 600 kilometer naar Cape Wrath. Dat levert mooie beelden op van de Schotse Hooglanden, en veel ongemak.
Al vanaf het eerste begin van de film bekruipt me dat gevoel. De vrienden hebben elkaar al tien jaar niet gezien, en dat is voelbaar. De afstand is groot, niet alleen van de tocht die ze lopen. En met de kilometers lopen ook de irritaties op.
Chris, uit Nederland, houdt van controle. Hij heeft een paar weken vrij van zijn werk waar hij eigenlijk niet gemist kan worden. Hij is veelvuldig aan het bellen, wat bij mij de vraag oproept of hij wel echt weg is.
De Spaanse Lluis heeft geen baan en geen plan, hij laat het een beetje over zich heenkomen. Maar onderhuids sluimert er iets, en ik blijf me de hele film afvragen wat dat is. Het wordt een klein beetje duidelijker als blijkt dat Lluis kanker heeft gehad, maar Chris daar helemaal niks van weet. Lluis is niet zo’n prater en Chris ook niet.
The North moet het vooral hebben van beelden van de overweldigende natuur en het geluid van regen en wind. Je zou als kijker bijna zelf je regenpak aantrekken, of afhaken. Maar de mannen zetten door, onder het motto: ‘Zelfs een slechte dag in de natuur is beter dan een goede dag op kantoor’.
Chris en Lluis hebben allebei hun eigen weg te gaan op hetzelfde pad. Afzonderlijk van elkaar doen ze inzichten op, al dan niet te hulp geschoten door een toevallige passant. ‘Niks laat je de waarheid meer zien dan lopen in de natuur, ook als die ongemakkelijk is.’ Een mooie vond ik een vraag die wandelaars vaak krijgen: ‘Waarom loop je?’ Terwijl niemand vraagt waarom je werkt.
Lopen om te ontmoeten, voor verbinding en persoonlijke ontwikkeling? Chris en Lluis gingen vast ook lopen met het idee om op te pakken wat tien jaar geleden eindigde. Maar dat blijkt niet zo eenvoudig. Ze ontmoeten wel anderen, maar niet elkaar. Ontwikkeling gaat niet vanzelf, daar moet je wel wat voor doen. En dat is meer dan lopen alleen.
De hele film heb ik zitten denken: toe nou, ga met elkaar praten. Maar het verlangen naar verbinding dat ik heb en die Chris en Lluis misschien ook wel hebben wordt niet ingelost. Alleen als ze een spelletje kaart spelen kunnen ze elkaar wel vinden, net als in hun studententijd. Heel gezellig, maar mijn ongemak over het onuitgesprokene blijft.
Op moment van schrijven van dit artikel was The North in ieder geval te huur via Pathe Thuis en Picl.
